Çocuklar öğrenirken sadece bilgi almazlar. Anne, baba ve eğitimcinin yüz ifadesi, ses tonu, sabır ve anlayış gibi tutum ve duruş özelliklerini de alır. Tekrar dene, yapabilirsin diyen bir yetişkinin tutum ve duruş özellikleri ”Yine beceremedin” mesajı veriyor olabilir. Çocuğa okuma – yazma gibi temel becerileri öğretirken onun ”Ben yeterliyim” duygusunu da geliştirmeyi amaçlamalıdır.
Özellikle okuma-yazma gibi temel akademik beceriler kazandırılırken hedef yalnızca doğruluk olmamalıdır. Çocuğun “Ben öğrenebilirim”, “Zorlanabilirim ama denemeye değerim”, “Hata yapsam da kabul görürüm” duygusunu geliştirmek en az akademik başarı kadar önemlidir. Çünkü çocuk, performansını kimliğiyle birleştirmeye çok yatkındır. “Yanlış yaptım” ile “Ben yanlışım” arasındaki farkı ayırt edebilmesi yetişkinin tutumuyla şekillenir.
Öğrenme güçlüğü olan çocuklarda bu süreç daha da hassastır. Sürekli zorlanan, akranlarıyla kıyaslanan ya da sık sık düzeltilen bir çocuk zamanla öğrenmeye değil, kaçınmaya odaklanabilir. Bu noktada sorun yalnızca harfleri karıştırmak ya da yavaş okumak değildir. Değerlilik, yeterlilik, aidiyet ve güvende olma duyguları da etkilenir. Çocuk “Ben bu sınıfa ait miyim?”, “Ben diğerleri kadar iyi miyim?”, “Hata yaparsam kabul edilir miyim?” sorularını içten içe taşımaya başlayabilir.
Bu nedenle öğrenme güçlüğü sadece akademik bir mesele olarak ele alınmamalıdır. Bu, çocuğun benlik algısının inşa edildiği bir süreçtir. Yetişkinin sabrı, regülasyonu, çocuğun hızına saygısı ve hataya verdiği anlam; çocuğun kendilik değerini doğrudan etkiler. Güvende hisseden, hata yapma alanı tanınan ve çabası görülen bir çocuk, zorlanmaya rağmen öğrenmeye devam edebilir.
Kısacası öğrenme, bilgi aktarımından çok daha fazlasıdır. Her harf çalışması, her hece denemesi aynı zamanda çocuğun “Ben yeterliyim” duygusuna yapılan bir yatırımdır. Bu duyguyu korumak ve beslemek ise yetişkinin tutum ve duruşuyla başlar.
