Çocukların zihinsel ve duygusal gelişimini düzenli aralıklarla test ederek izlemek gelişimsel sorunların erken tespit edilmesini sağlar. Geç olmadan sorunlarla yüzleşmeyi sağlayan yöntemler; geç kalınmış çözüm arayışları kadar acı vermez.
Anne babalık her şeyi bilmeyi gerektirmez ama çocuğun gelişimine olumsuz etki edebilecek sorunları zamanında öğrenip çözümleme sorumluluğu yükler. Sorumlulukların farkında olan anne babaların çocukları, arkalarında sağlam bir destek hisseder ve geleceğe daha güvenle bakar.
Erken fark edilen problemler, duygusal iniş çıkışlar ya da akran ilişkilerinde yaşanan güçlükler erken dönemde fark edildiğinde, çoğu zaman basit ve zamanında yapılan desteklerle sağlıklı bir şekilde yoluna girebilir. Ancak bu işaretler uzun süre görmezden gelindiğinde, çocuk yalnızca o anı değil; kendilik algısını, okul yaşantısını ve sosyal ilişkilerini de etkileyebilecek daha derin bir yük taşımaya başlayabilir.
Düzenli gelişim takibi ve uzmanla kurulan iş birliği, anne babalara yalnız olmadıklarını hissettirir ve belirsizlikleri azaltır. Böylece ebeveynler yalnızca bir problem ortaya çıktığında müdahale eden değil, çocuğunun gelişimini bilinçli biçimde destekleyen bir rehber haline gelir.
Çocuğu gerçekten görmek, anlamaya çalışmak ve ihtiyaç duyduğunda yanında durmak; sevginin en sade ama en güçlü ifadesidir.